Details

Het klimaat verandert snel. Weersextremen zoals hitte en langdurige droogte komen steeds vaker voor en worden heviger. Daardoor nemen verstoringen door extreme omstandigheden toe, wat onze samenleving steeds meer onder druk zet. Wanneer klimaatdreigingen als hitte, droogte of natuurbranden gelijktijdig optreden, kunnen de effecten elkaar versterken. Daarnaast kunnen cascade effecten ontstaan, zoals uitval van stroom of telecom, mobiliteitsproblemen en druk op de zorg, die meerdere sectoren en regio’s tegelijk raken.

Er is in toenemende mate operationele en bestuurlijke aandacht voor uitdagingen rond weerbaarheid, klimaatverandering, extreem weer en nationale veiligheid. In 2024 voerde Deltares een studie uit waarin knelpunten in de crisisrespons in relatie tot extreem weer en klimaatdreigingen werden beschreven. Deze studie liet zien dat toekomstige crises complexer en vaker meervoudig kunnen zijn, bijvoorbeeld door incidentstapeling en cascade-effecten. Uit die studie bleek dat de partijen betrokken bij de crisisrespons behoefte heeft aan duidelijke coördinatie bij regio-overstijgende crises, inzicht in afhankelijkheden van vitale sectoren en prioritering bij schaarste. De resultaten benadrukten het belang van kennisontwikkeling en oefening om adequaat te anticiperen op langdurige en acute crises.

Om deze reden heeft het programma Klimaatveiligheid aan Deltares, TNO en NIPV gevraagd kennis te ontwikkelen en verdiepend onderzoek te doen naar hoe de crisisrespons in Nederland beter voorbereid kan zijn op een combinatie van langdurige en acute klimaatdreigingen, cascade-effecten, incidentstapelingen en schaarste.

Onderzoeksvragen
De centrale vraag in deze studie luidt:
Hoe beïnvloeden cascade-effecten door klimaatdreigingen de bovenregionale crisisrespons op operationeel niveau?

De deelvragen richten zich op:

• Welke cascade-effecten en causale verbanden ontstaan door klimaatdreigingen?
• Welke schaarstevraagstukken volgen hieruit?
• Tot welke bestuurlijke en operationele dilemma’s leiden deze effecten?
• Wat vragen deze dilemma’s van gezamenlijke crisisrespons?

Aanpak
Deze studie combineert literatuuronderzoek met een doorleefsessie waarin een scenario van langdurige droogte, extreme hitte en natuurbrand is toegepast. Dit scenario bouwt voort op bestaande scenario’s en inzichten uit eerdere studies. De methode van dilemma-denken is gebruikt om knelpunten en afwegingen zichtbaar te maken, gericht op vermogens die onder druk komen door schaarste en cascade-effecten.

Op basis hiervan is een aantal belangrijke aandachtspunten, lessen en aanbevelingen opgesteld.
Belangrijkste aandachtspunten en lessen
De inzichten uit de doorleving in de context van bestaande literatuur en studies maken duidelijk dat klimaatdreigingen nieuwe vormen van complexiteit introduceren in de crisisrespons.
Klimaatdreigingen kunnen resulteren in complexe crises door hun geografische omvang, mogelijke incidentstapeling, gelijktijdigheid, duur en (on)voorspelbaarheid. De crises die hierdoor ontstaan kunnen eveneens complex zijn, omdat ze kenmerken bevatten van zowel langdurige crises als flitsincidenten, die bovendien gelijktijdig kunnen optreden.

Waar traditionele crises vaak als afgebakend en beheersbaar worden gezien, leiden klimaatgerelateerde dreigingen tot langdurige, mogelijke onbeheersbare systeemstress, acute incidenten en onverwachte cascade-effecten. Deze gelijktijdige dynamiek vergroot de kwetsbaarheid van vitale processen, maakt afhankelijkheden zichtbaarder en legt structurele druk op crisisorganisaties. De doorleefsessie laat zien dat niet alleen de operationele uitvoering, maar ook bestuurlijke regie, communicatie en besluitvorming onder druk komen te staan wanneer meerdere regio’s tegelijkertijd worden getroffen. Dit leidt tot dilemma’s over verantwoordelijkheid, opschaling, bijstand en eenduidige risicocommunicatie.

Ten gevolge van klimaatdreigingen kunnen daarnaast cascade-effecten ontstaan. Cascade-effecten vergroten de complexiteit van incidentbestrijding en crisisrespons doordat vitale functies en ketens sterk van elkaar afhankelijk zijn. Uitval in één keten, zoals energie, werkt direct door via cascade-effecten naar zorg, telecommunicatie en mobiliteit en meer. Cascade-uitval kan leiden tot grote maatschappelijke impact, niet alleen voor burgers, maar ook voor bedrijven. Deze effecten worden versterkt door een just-in-time economie.

Daarbij komt dat schaarste aan personeel, middelen en infrastructuur een structureel karakter krijgt in situaties waarin hitte, droogte, natuurbrand of andere extremen langdurig aanhouden. Dit stelt hulpdiensten, overheden en vitale sectoren voor lastige keuzes over prioritering, continuïteit en samenwerking. Deze schaarste wordt versterkt door cascade-effecten en incidentstapeling, waardoor vermogens, zoals het vermogen om mensen of middelen te verplaatsen of meerdere incidenten tegelijkertijd te beheersen, onder druk komen te staan. De ervaringen uit het scenario dat centraal stond in de doorleefsessie, benadrukken dat bestaande plannen en werkwijzen niet altijd zijn toegerust op deze samengestelde omstandigheden.

De belangrijkste aandachtspunten en lessen die in dit onderzoek naar voren zijn gekomen, laten zien dat een gezamenlijke benadering essentieel is om voorbereid te zijn op meervoudige klimaatdreigingen. Ze benadrukken de noodzaak om afhankelijkheden tussen sectoren expliciet te maken, om scenario’s te gebruiken als leidraad voor handelingsperspectief en om realistische keuzes te maken in tijden van schaarste. De hieronder geformuleerde lessen kunnen daarmee gebruikt worden voor vervolgonderzoeken en -activiteiten rondom het vergroten van de weerbaarheid van samenleving, sectoren, crisisrespons en bestuur rekening houdend met toekomstige klimaatrisico’s.

Stapeling van klimaatdreigingen vergroot systeemkwetsbaarheid
Weersextremen kunnen de complexiteit van de crisisrespons vergroten door hun schaal, duur en mogelijke gelijktijdigheid. Combinaties van klimaat-gerelateerde dreigingen zoals hitte, droogte en natuurbrand, kunnen elkaar versterken en hebben zowel kenmerken van langdurige crises als van acute incidenten. Dit legt extra druk op (vitale) infrastructuur, hulpdiensten, gezondheidszorg en communicatie, waardoor het vermogen om de taken uit te voeren mogelijk wordt beperkt.

Les: Combinaties van klimaatdreigingen vergroten systeemkwetsbaarheid van vitale sectoren en hulpdiensten

Noodzaak van een integrale benadering bij klimaatdreigingen
Uit de doorleving van het scenario rondom extreme droogte en hitte blijkt dat de huidige voorbereiding op en aanpak van klimaatdreigingen nog niet voldoende integraal wordt opgepakt. Organisaties benaderen risico’s en plannen veelal per incidenttype en vanuit hun eigen verantwoordelijkheden en discipline. Daarbij zijn afhankelijkheden tussen organisaties en vitale processen zoals mobiliteit, zorg en communicatie vaak niet goed zichtbaar. Dit beperkt de robuustheid van bestaande plannen en belemmert de afstemming tussen partijen. Klimaatdreigingen zoals langdurige droogte en hitte vragen om een gezamenlijke, flexibele aanpak, waarbij scenariodenken en vroegtijdige prioritering en communicatie centraal staan.

Les: Organisaties werken voornamelijk vanuit eigen verantwoordelijkheden; afhankelijkheden blijven onzichtbaar

Les: Klimaatdreigingen worden nog niet integraal benaderd. Veel plannen richten zich ook nog op afzonderlijke crisistypen.

Vervagende grenzen en complexe communicatie bij klimaatdreigingen
Als gevolg van klimaatdreigingen kunnen gelijktijdige en langdurige effecten ontstaan op verschillende schaalniveaus. Lokale incidenten stapelen zich op tot regionale en landelijke uitdagingen, waardoor traditionele grenzen tussen verantwoordelijkheden vervagen. Het beslismoment voor opschaling en prioritering bij klimaatdreigingen is vaak lastig te bepalen. Dat leidt tot uiteenlopende verwachtingen over wie het voortouw neemt en wanneer en op welke manier landelijke regie nodig is. Deze onduidelijkheid vergroot de druk op samenwerking en besluitvorming, juist op momenten dat snelheid en consistentie cruciaal zijn. Daarbij zorgt een complexe klimaatdreiging niet alleen voor operationele uitdagingen, maar ook voor politieke en maatschappelijke druk, met risico op sociale onrust. In zulke situaties is heldere en eenduidige communicatie naar de samenleving essentieel om tegenstrijdige berichten en verwarring zoveel mogelijk te voorkomen. Tegelijkertijd blijkt het moeilijk om vast te stellen wie, wanneer en wat communiceert en blijken de verwachtingen hierover richting landelijke partijen groot.

Les: De verantwoordelijkheden van lokale, regionale en landelijke partners zijn onduidelijk bij complexe incidenten op verschillende schaalniveaus; daardoor ontstaan onrealistische verwachtingen rondom gezamenlijke besluitvorming, opschaling, prioritering en handelen.

Les: Eenduidige crisiscommunicatie vanuit de overheid bij klimaatdreigingen is cruciaal om sociale onrust te beperken.

Structurele schaarste vraagt om scherpe keuzes en gedeelde verantwoordelijkheid
Bij langdurige en complexe crises, zoals die veroorzaakt door klimaatdreigingen, ontstaat niet alleen een tijdelijk tekort, maar een structurele schaarste aan personeel, middelen en infrastructuur. Deze schaarste wordt versterkt wanneer cascade-effecten en incidentstapelingen optreden, waardoor hulpverleningscapaciteit sneller uitgeput raakt dan in traditionele scenario’s. Uit de gesprekken tijdens de doorleving is gebleken dat het vermogen om altijd volledige hulpverlening te bieden, in de toekomst niet meer altijd haalbaar is. Crisisorganisaties zullen dan vaker moeten accepteren dat niet alles opgelost kan worden.

Les: Structurele schaarste aan personeel, middelen en infrastructuur vraagt om scherpe keuzes in en prioritering van inzet van hulpverleningscapaciteit.

Grootschalige klimaatdreigingen kunnen mobiliteitsproblemen veroorzaken
Grootschalige klimaatdreigingen (zoals natuurbranden, wateroverlast of overstromingen) kunnen leiden tot mobiliteitsproblemen.
De bereikbaarheid van gebieden en het transport van mensen en goederen zijn essentieel voor hulpverlening, bevoorrading en eventuele evacuaties. Bij extreme omstandigheden is het aannemelijk dat wegen en spoorwegen (tijdelijk) minder toegankelijk zijn of worden afgesloten. Tegelijkertijd blijkt dat crisisplannen niet altijd rekening houden met beperkte bereikbaarheid. Voor veel vitale functies is daarnaast ook fysieke toegang nodig om reparaties uit te voeren en storingen te verhelpen. Hieruit ontstaat ook noodzaak voor scherpe keuzes: wanneer herstel van vitale functies prioriteit krijgt, is niet duidelijk welke functie als eerste moet worden hersteld.

Les: Mobiliteitsproblemen beperken hulpverlening en evacuatie bij grootschalige dreigingen

Zelfredzaamheid verbreden en integreren van klimaatdreigingen in crisisrespons
Zowel de vervagende grenzen tussen verantwoordelijkheden als structurele schaarste, zorgen ervoor dat crisisorganisaties niet langer altijd alles zelf kunnen doen: grootschalige en complexe klimaatdreigingen vragen om inzet van burgers, bedrijven en andere partners. Daarnaast is bij grootschalige crises niet vanzelfsprekend dat hulp en bijstand uit overige regio’s en landelijke partijen beschikbaar komt.

Deze realiteit vraagt om een aanpassing in de samenleving: het loslaten van de gedachte dat overheden en hulpdiensten alles zelf kunnen doen, maar ook hoe we de rol van crisisbeheersing in de maatschappij wordt gezien. Actieve samenwerking met burgers, bedrijven en maatschappelijke organisaties wordt cruciaal om weerbaarheid te vergroten. Dit vereist niet alleen praktische afspraken, maar ook een herdefiniëring van rollen en verantwoordelijkheden, zodat gedeelde verantwoordelijkheid niet vrijblijvend is, maar ingebed in crisisbeheersing.

Daarnaast vragen de toenemende dreigingen ook een mate van samenredzaamheid. Het overheidsadvies om ten minste 72 uur zelfredzaam te zijn is belangrijk om de eerste kritieke uren in een crisis voor zichzelf te kunnen zorgen. Dit is nog niet vanzelfsprekend. Tegelijkertijd roept dit ook de vraag op wat er na deze 72 uur van burgers en organisaties verwacht wordt.

Les: Actieve samenwerking met burgers, bedrijven en maatschappelijke organisaties wordt cruciaal om weerbaarheid te vergroten.

Les: Het vragen en krijgen van hulp en bijstand bij grootschalige crises is niet vanzelfsprekend

Les: Het uitgangspunt van 72 uur zelfredzaamheid wordt verondersteld, maar is niet vanzelfsprekend: wat gebeurt er na 72 uur?

Aanbevelingen
De overwegingen, aandachtspunten en lessen geven richting voor vervolg. Om te begrijpen welk handelingsperspectief geboden kan worden, is in deze studie een aantal aanbevelingen opgesteld:

1. Maak gevolgen van klimaatdreigingen expliciet voor de crisisrespons
Er wordt aanbevolen om voor specifieke klimaatextremen na te gaan welke gevolgen deze hebben voor de crisisrespons en wat mogelijk handelingsperspectief kan zijn. Hierbij is het van belang om de gevolgen van een crisis te koppelen aan de responsfase, omdat na-effecten doorgaans nog voortduren wanneer de klimaatdreiging zelf al verdwenen is.
Dit maakt knelpunten zichtbaar, bijvoorbeeld in herstelprocessen die ook na afloop van een dreiging tijd en middelen vragen. Daarnaast is het zinvol om te onderzoeken of er parallellen te trekken zijn met andere typen klimaatrisico’s.

2. Ontwikkel strategieën voor langdurige en moeilijk te voorspellen klimaatrisico’s
De duur en (on)voorspelbaarheid van klimaatdreigingen bepalen in hoge mate welke inzet en beslissingen nodig zijn. Langdurige situaties zoals droogte of hitte vragen om flexibiliteit in personeel, materieel en grondstoffen en om strategieën die rekening houden met langdurige belasting. Tegelijkertijd moet er worden nagedacht over handelingsperspectieven voor dreigingen die lastig te voorspellen zijn, zoals natuurbranden, zodat ook in situaties met onzekerheid een robuuste respons mogelijk blijft.

3. Heb aandacht voor sociale ongelijkheid
Extreme weersomstandigheden vergroten bestaande verschillen in kwetsbaarheid. Bepaalde groepen, zoals ouderen of bewoners van slecht geïsoleerde wijken, lopen extra risico of zijn minder veerkrachtig en ervaren hierdoor mogelijk grotere gevolgen. Het is daarom essentieel om sociale ongelijkheid expliciet te mee te nemen bij voorbereidingen en responsstrategieën. Door sociaal kwetsbare groepen tijdig te identificeren en gerichte beschermingsmaatregelen te treffen, kan worden voorkomen dat klimaatdreigingen leiden tot onevenredige effecten binnen de samenleving.

limate threats, associated cascading impacts and implications for crisis response

Samenvatting rapport (EN)
- The climate is changing rapidly. Extreme weather events such as heat waves and prolonged droughts are becoming more frequent and more severe. This is leading to an increase in disruptions caused by extreme conditions, which is putting our society under increasing pressure. When climate threats such as heat, drought or wildfires occur simultaneously, their effects can be mutually reinforcing. In addition, cascade effects can occur, such as power or telecom outages, mobility problems and pressure on healthcare, affecting multiple sectors and regions at the same time.

There is increasing operational and administrative attention for challenges related to resilience, climate change, extreme weather and national security. In 2024, Deltares conducted a study describing bottlenecks in crisis response in relation to extreme weather and climate threats. This study showed that future crises may be more complex and more likely to be multiple, for example due to incident accumulation and cascade effects. The study revealed that the parties involved in crisis response need clear coordination in the event of cross-regional crises, insight into dependencies on vital sectors and prioritisation in the event of scarcity. The results emphasised the importance of knowledge development and practice in order to adequately anticipate prolonged and acute crises.
For this reason, the Climate Security programme has asked Deltares, TNO and NIPV to develop knowledge and conduct in-depth research into how crisis response in the Netherlands can be better prepared for a combination of long-term and acute climate threats, cascade effects, incident accumulation and scarcity.

Research questions
The central question in this study is:
How do cascade effects caused by climate threats influence the supra-regional crisis response at the operational level?

The sub-questions focus on:

• What cascade effects and causal relationships arise from climate threats?
• What scarcity issues result from this?
• What administrative and operational dilemmas do these effects lead to?
• What do these dilemmas require in terms of joint crisis response?

Approach
This study combines literature research with a simulation session in which a scenario of prolonged drought, extreme heat and wildfires was applied. This scenario builds on existing scenarios and insights from previous studies. The dilemma thinking method was used to identify bottlenecks and trade-offs, focusing on capacities that come under pressure due to scarcity and cascade effects.

Based on this, a number of important points for attention, lessons and recommendations have been drawn up.
Key points for attention and lessons
The insights gained from the simulation in the context of existing literature and studies make it clear that climate threats introduce new forms of complexity into crisis response.
Climate threats can result in complex crises due to their geographical scope, potential accumulation of incidents, simultaneity, duration and (un)predictability. The crises that arise as a result can also be complex, as they contain characteristics of both long-term crises and flash incidents, which can also occur simultaneously.

Whereas traditional crises are often seen as defined and manageable, climate-related threats lead to prolonged, potentially unmanageable systemic stress, acute incidents and unexpected cascade effects. These simultaneous dynamics increase the vulnerability of vital processes, make dependencies more visible and place structural pressure on crisis organisations. The simulation session shows that not only operational execution, but also administrative control, communication and decision-making come under pressure when multiple regions are affected simultaneously. This leads to dilemmas about responsibility, scaling up, assistance and clear risk communication.

Climate threats can also cause cascade effects. Cascade effects increase the complexity of incident management and crisis response because vital functions and chains are highly interdependent. Failure in one chain, such as energy, has a direct impact via cascade effects on healthcare, telecommunications, mobility and more. Cascading failures can have a major social impact, not only for citizens but also for businesses. These effects are exacerbated by a just-in-time economy.

In addition, shortages of personnel, resources and infrastructure are becoming structural in situations where heat, drought, wildfires or other extremes persist for long periods. This presents emergency services, governments and vital sectors with difficult choices about prioritisation, continuity and cooperation. This scarcity is exacerbated by cascade effects and incident accumulation, putting pressure on capabilities such as the ability to move people or resources or to manage multiple incidents simultaneously. The experiences from the scenario that was central to the simulation session emphasise that existing plans and working methods are not always equipped to deal with these complex circumstances.

The main points of attention and lessons that emerged from this study show that a joint approach is essential in order to be prepared for multiple climate threats. They emphasise the need to make dependencies between sectors explicit, to use scenarios as a guide for action and to make realistic choices in times of scarcity. The lessons formulated below can therefore be used for follow-up studies and activities aimed at increasing the resilience of society, sectors, crisis response and governance, taking into account future climate risks.

Accumulation of climate threats increases system vulnerability
Weather extremes can increase the complexity of crisis response due to their scale, duration and potential simultaneity. Combinations of climate-related threats such as heat, drought and wildfires can reinforce each other and have characteristics of both long-term crises and acute incidents. This puts additional pressure on (vital) infrastructure, emergency services, healthcare and communications, potentially limiting their ability to perform their tasks.

Lesson: Combinations of climate threats increase the systemic vulnerability of vital sectors and emergency services

Need for an integrated approach to climate threats
The experience of the extreme drought and heat scenario shows that current preparations for and approaches to climate threats are not yet sufficiently integrated. Organisations tend to approach risks and plans on a per-incident basis and from the perspective of their own responsibilities and discipline. This often obscures dependencies between organisations and vital processes such as mobility, healthcare and communication. This limits the robustness of existing plans and hinders coordination between parties. Climate threats such as prolonged drought and heat require a joint, flexible approach, with scenario thinking and early prioritisation and communication at its core.

Lesson: Organisations mainly work on the basis of their own responsibilities; dependencies remain invisible.

Lesson: Climate threats are not yet being addressed in an integrated manner. Many plans also still focus on individual types of crisis.

Blurring boundaries and complex communication in the face of climate threats
Climate threats can have simultaneous and long-term effects at various levels. Local incidents accumulate into regional and national challenges, blurring traditional boundaries between responsibilities. The decision point for scaling up and prioritising climate threats is often difficult to determine. This leads to differing expectations about who takes the lead and when and how national coordination is needed. This uncertainty increases the pressure on cooperation and decision-making, precisely at times when speed and consistency are crucial. In addition, a complex climate threat not only creates operational challenges, but also political and social pressure, with the risk of social unrest. In such situations, clear and unambiguous communication to society is essential in order to avoid conflicting messages and confusion as much as possible. At the same time, it is difficult to determine who communicates what and when, and expectations in this regard towards national parties are high.

Lesson: The responsibilities of local, regional and national partners are unclear in complex incidents at different levels, creating unrealistic expectations around joint decision-making, scaling up, prioritisation and action.

Lesson: Clear crisis communication from the government in the event of climate threats is crucial to limiting social unrest.

Structural scarcity requires tough choices and shared responsibility
Prolonged and complex crises, such as those caused by climate threats, result not only in temporary shortages, but also in structural scarcity of personnel, resources and infrastructure. This scarcity is exacerbated when cascade effects and incident accumulation occur, causing emergency response capacity to be exhausted more quickly than in traditional scenarios. Discussions during the simulation revealed that the ability to provide full emergency response services at all times will no longer be feasible in the future. Crisis organisations will then have to accept more often that not everything can be resolved.

Lesson: Structural scarcity of personnel, resources and infrastructure requires tough choices and prioritisation in the deployment of emergency response capacity.

Large-scale climate threats can cause mobility problems
Large-scale climate threats (such as wildfires, flooding or inundation) can lead to mobility problems.
The accessibility of areas and the transport of people and goods are essential for emergency services, supplies and possible evacuations. In extreme circumstances, it is likely that roads and railways will be (temporarily) less accessible or closed. At the same time, it appears that crisis plans do not always take limited accessibility into account. Many vital functions also require physical access in order to carry out repairs and remedy malfunctions. This also creates a need for tough choices: when the restoration of vital functions is given priority, it is not clear which function should be restored first.

Lesson: Mobility problems limit emergency response and evacuation in the event of large-scale threats

Broadening self-reliance and integrating climate threats into crisis response
Both the blurring boundaries between responsibilities and structural scarcity mean that crisis organisations can no longer always do everything themselves: large-scale and complex climate threats require the involvement of citizens, businesses and other partners. In addition, in the event of large-scale crises, it is not a given that help and assistance will be available from other regions and national parties.

This reality calls for a change in society: letting go of the idea that governments and emergency services can do everything themselves, but also how we view the role of crisis management in society. Active cooperation with citizens, businesses and civil society organisations is crucial to increasing resilience. This requires not only practical agreements, but also a redefinition of roles and responsibilities, so that shared responsibility is not optional, but embedded in crisis management.

In addition, the increasing threats also require a degree of mutual self-reliance. The government's advice to be self-reliant for at least 72 hours is important in order to be able to take care of oneself during the first critical hours of a crisis. This is not yet a matter of course. At the same time, this also raises the question of what is expected of citizens and organisations after these 72 hours.
Lesson: Active cooperation with citizens, businesses and civil society organisations is crucial to increasing resilience.

Lesson: Requesting and receiving help and assistance in large-scale crises is not a given.

Lesson: The assumption of 72 hours of self-reliance is taken for granted, but it is not a given: what happens after 72 hours?

Recommendations
The considerations, points for attention and lessons learned provide direction for follow-up. In order to understand what course of action can be taken, a number of recommendations have been drawn up in this study:

1. Make the consequences of climate threats explicit for the crisis response
It is recommended to examine the consequences of specific climate extremes for the crisis response and what possible courses of action there may be. It is important to link the consequences of a crisis to the response phase, because the after-effects usually continue even after the climate threat itself has disappeared.
This reveals bottlenecks, for example in recovery processes that require time and resources even after a threat has passed. It is also useful to investigate whether parallels can be drawn with other types of climate risks.

2. Develop strategies for long-term and difficult-to-predict climate risks
The duration and (un)predictability of climate threats largely determine the efforts and decisions that are required. Long-term situations such as drought or heat require flexibility in terms of personnel, equipment and raw materials, as well as strategies that take long-term stress into account. At the same time, consideration must be given to courses of action for threats that are difficult to predict, such as wildfires, so that a robust response remains possible even in situations of uncertainty.

3. Pay attention to social inequality
Extreme weather conditions exacerbate existing differences in vulnerability. Certain groups, such as the elderly or residents of poorly insulated neighbourhoods, are at greater risk or are less resilient and may therefore experience more severe consequences. It is therefore essential to explicitly take social inequality into account in preparations and response strategies. By identifying socially vulnerable groups in good time and taking targeted protective measures, it is possible to prevent climate threats from leading to disproportionate effects within society.